www.kabardia.net

Konie w bieszczadach. Zapraszamy!

Konie kabardyńskie

Konie w bieszczadach

Konie kabardyńskie

Kabardyńce

Koń Kabardyński – rasa wyhodowana w górach Kaukazu. Powstała w wyniku mieszania koni stepowych (nogajskich, kałmuskich, baszkirskich, donieckich) z rasami szlachetnymi ( arabską,achałtekińską, perską i karabachską). Nazwa kabardyńce pochodzi od starożytnego królestwa Kabarda które mieściło się w pobliżu góry Elbrus – najwyższego szczytu Europy. Głównymi cechami fizycznymi tej rasy jest średnia wysokość w kłebie (ok.155cm) i ciemnie umaszczenie ( zdarzają się rzadko konie siwe ). Cenione są głownie za wytrzymałość zarówno w pokonywaniu długich dystansów jak i przenoszeniu ciężkich ładunków. Stabilny chód w trudnym terenie. Odwagę i inteligencję. Wychów tych koni na Kaukazie odbywa się zwykle w sposób tabunowy. Zimę spędzają w stajniach, jednakże wiosną wypędzane są na ogromne łaki gór Kaukazu, gdzie spędzają czas aż do jesieni. Mimo tego że rasa ta należy do późno dojrzewających, w ostatnich latach konie kabardyńskie zdobywają coraz większą popularność tak w rekreacji jak i w sporcie. Szczególnie w rajdach enduro gdzie odniosły parę znaczących sukcesów.

Konie kabardyńskie w bieszczadach

Tyle informacji encyklopedycznych. Przypuszczam jednak ,że Was najbardziej interesuje jak kabardyńce spisują się w naszych warunkach. Ano spisują się znakomicie. Konie te nie mają zbyt wielkich wymagań jeśli chodzi o utrzymanie. W zasadzie nie potrzebują stajni, starczy wiata pod którą mogłyby się schować podczas złej pogody. Nie potrzebują też wielkich ilości paszy. Siano i minimalna ilość owsa w zupełności zaspokajają ich potrzeby. Oczywiście kawałek wybiegu jest niezbędny, jednak jak wszyscy wiemy tego wymaga każdy koń :). Doskonałe kopyta i duża odporność na złe warunki pogodowe sprawiają że kowala jak i weterynarza nie powinniśmy zbyt często oglądać. Konie te szybko się uczą i mają wręcz niezaspokojoną ciekawość, co ma niebagatelne znaczenie podczas pracy z nimi. Niełatwo też wpadają w panikę, tak więc np: spotkania w lesie z dzikimi zwierzętami zazwyczaj nie kończą się popłochem i kompletną utratą kontroli nad koniem. Warto nadmienić również o dwóch ich cechach niespotykanych u innych ras. Pierwsza z nich to doskonała wyczucie swojego ciała w trudnym terenie. Drugą natomiast jest wytrzymałość wynikająca z pochodzenia tych koni. Koń kabardyński hodowany od wieków na wysokościach powyżej 2000 mnpm wykształcił sobie niespotykaną wydolnośc płuc związaną z rozrzedzeniem powietrza na tych wysokościach. Daje to bardzo duże możliwości w rajdach długodystansowych. Namacalnym tego przykładem jest ogier Caro który niejednokrotnie udawadniał swoje niesamowite cechy wytrzymałościowe robiąc ogromne wrażenie w bramkach weterynaryjnych podczas najwyższej klasy rajdów enduro. Wracając do ich poruszania się w terenie. Trudno jest opisać jazdę na grzbiecie kabardyńca przedzierającego się przez dzikie, zawalone zmurszałymi kłodami, śliskie i strome o gliniastym podłożu stoki. Trudno jest też uwierzyć że konie te potrafią pokonywać taki teren praktycznie bez pomocy człowieka. A jednak to prawda.Niejednokrotnie zdarzały się sytuacje gdzie całkowicie oddawałam wodze pozostawiając wierzchowcowi wybór, jak ma pokonać dany odcinek. Świadomość ich poruszania się w terenie porównałabym do ludzi uprawiających wspinaczkę skałkową. Tych którzy czytają ten tekst z powątpiewaniem zapewniam , że nic tak nie odda zalet tych koni, jak spacer na grzbiecie kabardyńca po dzikich stokach Krąglicy.

_

"Nie ma nic lepszego od dagestańskiej stali i kabardyńskiego konia"

przysłowie kaukaskie

Informacje encyklopedyczne opracowane na podstawie tekstu Pawła Krawczyka zamieszczonego na stronie www.kabardians.com